terug

10-10-10

Door redactie op donderdag 31 mei 2018

kozmoDonderdag is het 10 oktober. Curaҫao bestaat dan 3 jaar als land binnen het Koninkrijk. Hieronder een bijdrage van Jeroen Baldwin, een Tilburger die op Curaçao woont en werkt. Jeroen is sportredacteur van de Amigoe, een Nederlandstalige krant op Curaçao.

Hond
Ik ben aan het werk en stond net buiten even een sigaretje te doen. Mijn oog viel op een - jaren geleden - stuk gestort beton en ik zag er twee hondenpootjes in vereeuwigd staan. Ik schoot in de lach. Mooi, die honden op Curaçao. Ze horen er helemaal bij. Een oom van een vriend van me sprak ooit de gedenkwaardige woorden ‘als de honden op Curaçao weten hoe de honden in Nederland leven, staan ze vanavond nog in de vertrekhal op Hato’. Ik moest ook denken aan een ander beeld en mijn lach werd nog veel breder. Het was 11 oktober 2010. Ik woonde nog in Nederland en zat achter mijn computer, op zoek naar beelden van alle gebeurtenissen op Curaçao, een dag eerder. U weet wel, 10-10-‘10.
Er kwam aardig wat voorbij, maar wat precies weet ik eigenlijk niet meer. Een boel belangrijke mensen op een spreekgestoelte in elk geval die veel gewichtige woorden uitspraken. Vergeef me als ik de precieze setting niet meer weet, maar in mijn gedachten ging het zo: op zeker moment moest de vlag van Curaçao gehesen worden. Een plechtig moment, want het zou voor het eerst zijn dat de vlag van het autonome Curaçao gehesen werd. Niks meer Antilliaanse vlag. Nee, de diepblauwe vlag met het grote en kleine gele sterretje. Ik kan me zo voorstellen dat er aan dat moment heel wat vooraf was gegaan. De boel rondom het Brionplein, waar alles zou gaan plaatsvinden, was keurig opgeruimd. Bepaalde elementen hadden een likje verf gekregen; rottend hout was vervangen door nieuwe planken; er waren tribunes geplaatst; er waren planten, bloemen, van alles. Alles om er een dag van te maken waarop alles klopte. Waarop alles volgens plan verliep. Vroeg op de dag al was de omgeving van het Brionplein afgezet. Geen auto’s, geen andere zaken die in de weg konden staan. Er was een veiligheidscordon opgebouwd en alles was klaar voor een prachtige avond. Een avond waarop Curaçao Land Curaçao zou gaan worden. Het was de eerste echte ‘Nos Mes Por’-actie.

Nadat vele hotemetoten hun zegje hadden gedaan was het tijd om de vlag te hijsen. Zoals ik al zei, het was een zeer plechtig moment. Iedereen was stil. Degene op het spreekgestoelte kondigde het hijsen van de vlag aan, maar op het moment dat hij daarmee bezig was, viel zijn oog op iets dat niet thuis hoorde op deze avond en deze plaats, in zijn beleving althans. Een andere camera pakte het tafereel op. Vanuit het niets kwam daar plotseling een hond het Brionplein opgelopen. Alsof het een gewone dag was kruiste de hond het Brionplein. Terwijl hij liep, keek hij nog eens in de camera en leek zijn schouders op te halen. Hij kwam uit de haag mensen die het plein omzoomden en verdween er ook weer, aan de andere kant. De hond keek alsof hij wilde zeggen ‘hallo, ik loop hier altijd, hoor’.
Ik probeerde me in de hond te verplaatsen om na te gaan wat hij dacht. Het zal zoiets geweest zijn als: ‘eigen land, eigen vlag, veel gedoe, maar het blijft gewoon Curaçao, hoor. Het Curaçao waar ik rond loop, op zoek naar wat te bikken en naar een lekker ding dat ik dan het hof kan maken. Lekker belangrijk allemaal. Morgen loop ik hier weer. Dan zijn jullie er vast niet’.


Website BAAT013 stopt ermee. Dat heb je hier kunnen lezen.
We sluiten af door nog een aantal weken succesvolle artikelen uit het verleden opnieuw te plaatsen. Bovenstaand artikel verscheen dus al eerder op deze site.


Reacties zijn gesloten